افسوس

من با تمام خاطره هایم

از خون که جز حماسه ی خونین نمی سرود

و از غرور غروری که هیچ گاه

خود را چنین حقیر نمی زیست

           در انتهای فرصت خود ایستاده ام                                     

و گوش می کنم:نه صدایی

و خیره می شوم:نه ز یک برگ جنبشی

و نام من که آنهمه پاکی بود

دیگر غبار مقبره ها راهم

بر هم نمی زند