باد سردي وزيد

بالهايم را ربود

زرد گشتم به ناگاه

            برگهايم ريختند

چهره ام را ، پاييز رنگي نمود

    دستهايم سرد گشتند

چشم هايم به خون زندگي آغشته گشت . . .

چون تو را ديدم ،

     سبزي صدايت را شنيدم

     شور را ، در ميان چشمهايت خواندم

شرمسارت شدم

سر به زير انداختم ، بي هيچ چرايي

بي رمق ،‌ بي ناي رفتن

        پا ميان بي راهه اي نهادم

      كه مرا دنبال خود جاري نمود . . .

                        *     *    *
از كنارت رفتم

          شور با تو بودن را ، از خيالم پاك نمودم

   شرم داشتم

               كه تو را زرد كنم

           كه تو را با خزان ، هم آغوش نمايم

   شرم داشتم كه بگويم :

                  " "   من زمستان ، تو بهار

                  كه بهار ، در دل زمستان خفته است   " "

آري . . .

بي تو به راه افتادم

     تا به "خزان كلبه ي" من راه نيابي . . .

پيچك درد كنون

            كلبه ام را ميان خود فرو بلعيده

                 هر چه مي بينم

                جز درد نمي يابم

        باورم ، درد هايم گشته اند . . .

                        *     *    *
اما . . .

          تو ، بنشين بر لب چشمه

              گاه ، مرا يادي كن

نه به ياد با هم بودن ، كه به ياد روزهاي رفتن

           گاه ، شكوفه ها را بشمار

گاه ، به ياد رفتن من ، شكوفه اي ميان چشمه انداز

گاه با خود زمزمه كن :

                  "" "" من بهار بودم و او

                چه زود ، زمستان را باور نمود

              آخرين ماهي سرخ از اين زمستان

                         چه زود رها گشت! " "" "

                        *     *    *

رها گشتم ، تو باور كن

             از اين خلوت ، خزان ديدم

و ديگر هيچ . . . ، كه رفتم

                            بي تو و بي همگان

پا نهادم در ميان راهي سپيد

                    چشم هايم كور گشتند . . .

                        *     *    *

خيالي بود و در شب ماند اين عشق

                    صدايي بود و در شب رفت اين عشق

گذشتيم از هم و از قصه هاي هم

                    گذشتيم از غم و از غصه هاي هم

                        *     *    *

بي چون و چرايي ، از كنارت گذشتم

                     حلالم كن ، كه خود نيز ندانسته

 گذشتم

 آري . . . مي روم

         تا براي كلبه ي خويش چراغي دست و پا نمايم . . .

اما روزي خواهم برگشت اين دفعه نه براي رفتن بلکه

 براي ماندن در کنارت ........