وقتی شب پاشو تو باغا میذاره، نفس گُلا می گیره

گل محبوبة شب بیدار نِشسته!

دل به تاریکی و ظلمِ شب نمی ده،

اون که عطرش تا تَهِ باغا رسیده...

اگه محبوبه رو تو گلدون بذارن، همه اطرافشو خار و خَس بکارن

اگه دیوار بکشن دورِ وجودش، اگه تهمت بزنن به تار و پودش

عطر محبوبه شب، پشت هر دیوارِ سنگی راه داره!

گل محبوبه شب تویِ قلبِ غنچه ها پناه داره...

شبا که گُلا توی تاریکی نشستن، همه از وحشتِ شب چشما رو بستن

تَنشون می لرزه از ترس سیاهی

گل محبوبه تو واسشون پناهی

عطر محبوبه شب پشت هر دیوار سنگی راه داره،

گل محبوبه شب توی قلب غنچه ها پناه داره...