من  و سنگ صبور

شب شده سنگ صبور

        خونه ی غم شده باز این دل من

                                     پر ماتم شده باز این دل من

من و تو با دلمون

       تک و تنها و غریب

               توی این شهر بزرگ

                        توی این دشت جنون

                                         خودمونیم و خدا

                                                  خودمون و دلمون

تو می خوای این دل من خون بشه ، دیوونه بشه   ؟                 تو میخوای غصه من قصه هر خونه بشه ؟                     نمی خوای سنگ صبور

اگه از درد دلم با تو شکایت کنم

                   قصه من نامرد و بگم

                          اگه من با تو حکایت کنم

                                 دل تو میشکنه چون جام بلور      نمی خوام سنگ صبور

دل من بی دل تو دیگه تنها می مونه

                             کی قصه افسرد گیسو گوش میکنه ؟

آخه کی اشک اونو پاک می کنه ؟

                              کی غم و درد اونو تو خاک میکنه؟

شده باز فصل خزون  از درختا میریزه برگ طلا

                                    آسمون پر غم غرق اندوه و بلا

چکنم با غم رسوایی ای دل ؟

                                    چکنم با تب تنهایی ای دل ؟

هی براش قصه میگم قصه غصه میگم

                       که تو ای دل منو دیوونه نکن

                               پرو بالم رو نسوز منو پروانه نکن

میبینی هر چی که هس مرگ امیده به خدا

                                            حسرت روز سپیده به خدا

          همه جا رنگ و ریا  ،  همه چی نقش سراب

به گلا دست می زنی خار میشن

                          سبزه ها زیر قدم مار میشن          بازوانی که به گرمی تو رو افسون می کنن ، حلقه دار میشن

                  زبونم خسته میشه ، دهنم بسته میشه

ولی ای سنگ صبور مگه باور میکنه ؟

                            میدونی همدم شبهای سیاه

                         دل من عاقبت سر به بیا بون می زاره میرم اونجا صفاست ،  میرم اونجا که وفاست                    میرم او نجا که محرم این سینه خداست

ولی ای یار دلم ای دلت خونه ی اسرار دلم

من پر از مهر و وفام تو رو با خود می برم                         تو رو ای سنگ صبور همه جا تا دل گور

                                               همه جا تا دل گور