به کدامین سایه پناه برم از تیغ تند آفتاب

شرم را در کدامین کوچه گم کنم که در آن شهوت یافت نشود

ستاره را به چه قسم دهم تا روشنای ستاره را بر من مستور سازد

با کدامین شاخه وبرگ عورتم را پنهان سازم خال آنکه در شگم گندم ممنوعه باشد

فرود آی از زمین که زمین هم جایه تو نیست

....................

اي كه ميپرسي نشان  عشق چيست..عشق چيزي جز ظهور مهر نيست..عشق يعني روح را آراستن..بيشمار افتادن و بر خاستن..عشق يعني گل بجاي خار باش..پل بجاي اينهمه ديوار باش..عشق يعني  يك نگاه آشنا..ديدن افتادگان در زير پا..تاتواني دل بدست آورده باش..در دل آزرده  منزل كرده باش..عشق يعني ساقي كوثر شدن..بي سر و بي دست و بي پيكر شدن ..عشق را ديدي خودت را خاك كن.. سينه ات را در حضورش چاك كن.. عشق يعني مشكلي آسان كن..دردي از درمانده اي درمان كني..عشق يعني خويشتن را نان كني..مهرباني را چنين ارزان كني..عشق يعني نان ده و از دين مپرس..در مقام  بخشش از آيين مپرس..عشق يعني گر نداري دين پس آزاده باش..هر چه بالاتر روي افتاده باش..هركه با عشق آشنا شد مست شد..وارد يك راه بي بن بست شد..هركجا عشق آيد و ساكن شود..هر چه ناممكن بود ممكن شود ..در جهان هر كار خوب و ماندنيست..رد پاي عشق در آن ديدنيست

کهنه فروش داد ميزنه چراغ شکسته ميخريم .....کفشاي پاره

ميخريم .... اسباب کهنه ميخريم ..... بي اختيار دادميزنم : کهنه

فروش قلب شکسته ميخري ؟؟؟

نمی دانم نامه هایم را خواندی یا نه ؟! اصلا به دستت رسید یا نه ؟!

با این همه گمان نمی کنم که فرقی بکند. که تو ببینی یا بخوانی... اصلا در باورم نیست که حتی اگر خطی را ببینی حتی برای گذر هم که شده آن را بخوانی !

آری در باورم نیست که نوشته هایم را حتی سرسری هم نگاهی بکنی .

باور کن آنقدر نامه ی نوشته شده دارم که به دستت نرسیده است که نمی دانی ! هر چند گاه ورقی می زنم و با آن هزاران خاطره را زنده می کنم.

راسی به تو می گویم به هیچ کس نگو! چند گاهیست چنان گیج  و سردرگمم که نمی دانم نشانی ام کجاست! و نمی دانم که چه کرده ام و چه نوشته ام .

یادم نمانده است که نشانی تو پای آن پرچین های سبز یا پای آن رود قشنگ...

راستی یادت می آید ؟ تو به من گفتی می آیی!

منتظر بمان می آیم . من هنوز چشم به در ، دست به دعا منتظرم ! تا شاید خبری، پیغامی از تو رسد.

عزیز ترین حادثه ی زندگی چشمانم دیگر سو ندارد و زبانم قدرت تکلم ... با این همه تا جان در بدن هست ، برایت می نویسم . شاید روزی ، زمانی ، نگاهی بر این حال غریب اندازی و بخوانی درد دل نگفته ام را !

می دانی ؟! از زمانی که تو را دیده ام می نویسم . می دانی ؟! آری سبز می نویسم تا با یادت ، قلبم سبز بماند.

حال و روز غریبی ست بی کسی ! نمی دانم چگونه برایت شرح دهم این همه بی قراری ام را . چگونه بگویم مفهوم عاشقی را ؟! چگونه بگویم تنهایم ؟! خسته ام ! بریده ام !...

دلتنگم ...

به خدا دلتنگم